Er is nooit een masterplan geweest. Het is gewoon… zo gegroeid — van een nieuwsgierige blik naar een minibuggy tot weekends op het circuit en lange avonden in de garage.
Waar het allemaal begon. Lou rijdt er vandaag mee.
Niet omdat het moest. Maar omdat we het graag doen. En omdat we zagen wat het met onze kinderen deed.
Racen leert hen winnen, maar nog veel vaker verliezen. Geduld hebben. Luisteren. Samenwerken. En na een moeilijke dag gewoon opnieuw beginnen. Lessen die veel verder reiken dan het circuit.
We rijden natuurlijk graag voor een mooie uitslag. Maar als Liz of Lex thuiskomt met meer zelfvertrouwen dan waarmee ze vertrokken zijn, dan is ons weekend eigenlijk al geslaagd.
Alles wat je hier ziet, doen we als gezin. Mama achter de camera. Papa in de garage. De kinderen achter het stuur. En Lou… die groeit er gewoon tussen op. Misschien is dat nog het mooiste van allemaal.
We zijn geen professioneel fabrieksteam. Gewoon een gezin dat elke week probeert om een klein beetje beter te worden dan vorige week. En eerlijk? Dat is voorlopig meer dan genoeg.
Een raceweekend begint niet op zaterdag. Het begint de dagen ervoor, thuis en in de garage — met inladen, nakijken en klaarmaken. Tegen de tijd dat we vertrekken, staat alles al in de startblokken.
Georganiseerde chaos. Iedereen zijn taak. De kinderen leggen zelf hun gerief klaar — helm, pak, nekband, handschoenen. En toch vergeten we bijna elk weekend iets. In Crombach: de crossbril van Lex. Dat hoort er precies een beetje bij.
En dan, op vrijdagavond, verhuizen we gewoon mee met de trailer. De bedden worden opgemaakt, de laatste spullen gaan mee. Ons tweede huis op wielen.
"Ik ga nog efkes iets doen."Sven — en dat "efkes" duurt altijd langer
De voorstart. Helm op, riemen vast. Nu is het aan haar.
"Doe maar gewoon uw ding.
Ge kent het goed genoeg.
Laat maar zien wie Liz Verbelen is."
Zondagavond.
Stikkapot. Nog efkes langs de frituur, of de voetjes onder tafel bij oma en opa. De camionette uitladen? Da's voor maandag.
En als er eens géén wedstrijd is… zoeken we wel ergens een karting. Blijkbaar hebben we dat gewoon nodig.
Liz hoeft niet altijd op de voorgrond te staan. Ze kijkt eerst. Denkt na. En als ze klaar is, laat ze liever haar rijden spreken. Ze is ook de grote, zorgzame zus.
Ze durft haar mannetje staan, blijft rustig onder druk en laat elke keer opnieuw zien dat doorzetten loont. Samen met Lex vormt ze een straf team: ze gunnen elkaar succes en vieren elkaars overwinningen alsof het die van henzelf zijn.
toen ↔ nu — schuif zelf
De grote, zorgzame zus. Dat komt gewoon vanzelf.
Gestart in de mini-buggy met nummer 155 — maar ondertussen letterlijk te groot geworden. In 2026 maakte ze de overstap naar de Cross Corsa.
"Je hoeft niet de luidste te zijn
om te laten zien wat je kan."Liz
Lex leeft voor racen. Geef hem een stuur in zijn handen en hij is gelukkig. Maar achter die enorme goesting zit ook een jongen die graag leert.
Na elke wedstrijd wil hij weten wat beter kon. Na elke training wil hij nog eens rijden. En nog eens. Voor hem is een podium geweldig. Maar de volgende uitdaging is nooit ver weg.
toen ↔ nu — schuif zelf
Lex rijdt nog altijd in de mini-buggyklasse, maar staat te springen om ook met de crosscar wedstrijden te rijden. Volgend seizoen rijden we in de SWASV bij de junior crosscars.
Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. En een Fristi na een geslaagde racedag? Dat hoort er ondertussen gewoon bij.
"Morgen rijden we nog eens?"Lex
Lou is nog te klein om zelf mee te rijden. Maar eigenlijk hoort hij er al helemaal bij.
Hij groeit op tussen helmen, banden, gereedschap en racewagens. Voor hem is de paddock gewoon een grote speeltuin. Waar anderen een raceweekend zien, ziet Lou een avontuur.
"Wanneer mag ik?"Lou
Een lange racedag. Op het einde valt de kleinste gewoon in slaap waar het het veiligst is.
En wie weet… Misschien kruipt hij ooit ook achter het stuur. Maar daar hebben we nog alle tijd voor.
Meestal sta ik niet op de foto. Omdat ik ze maak.
Ik hou ervan om momenten vast te leggen zoals ze echt zijn. Geen geforceerde glimlach. Wel die blik vlak voor de start. De ontlading na de finish. De knuffel na een moeilijk weekend.
Racing is voor mij veel meer geworden dan een hobby van de kinderen. Het is een verhaal dat we samen schrijven.
Kom gerust iets zeggen als je me tegenkomt langs het circuit.
"De mooiste momenten zijn meestal degene
die je niet kunt plannen."Hannelore
Als er iets stuk gaat, kijkt iedereen automatisch naar Sven. Niet omdat hij alles weet. Maar omdat hij altijd blijft zoeken tot hij een oplossing gevonden heeft.
Op het circuit is hij coach. Geen grote speeches. Vaak zijn een paar woorden genoeg. Want uiteindelijk moet Liz of Lex het zelf doen.
Wat hij hen vooral probeert mee te geven? Respect voor het materiaal. Respect voor anderen. En begrijpen dat hard werken altijd belangrijker is dan excuses zoeken.
Links: Sven, vroeger, zelf op de autocross. Rechts: samen de baan lezen — coaching zonder grote woorden.
"Alles begint met respect. Voor het materiaal,
voor elkaar en voor de sport."Sven
We dromen. Natuurlijk. Iedereen droomt wel eens van grote wedstrijden of mooie resultaten. Maar dat is niet waarom we elk weekend vroeg opstaan.
We doen dit omdat we geloven dat ervaringen veel waardevoller zijn dan spullen. Omdat herinneringen blijven. Omdat je later nooit spijt hebt van iets waar je met heel je hart voor gegaan bent.
Misschien halen Liz en Lex ooit de top. Misschien ook niet. En eerlijk? Dat verandert niets.
Als ze later kunnen terugkijken en zeggen: "We hebben
ervoor gevochten. We hebben genoten. We hebben het samen gedaan."
Dan is onze missie geslaagd.
Met ons vijven, boven op Spa. Geen wedstrijd — gewoon samen, waar we het liefst zijn.
Je hoeft hier niets. Maar als je graag meeleeft met ons
verhaal… dan hoor je er eigenlijk al een beetje bij.
Welkom bij Verbelen Racing.